Showing posts with label Heart Out. Show all posts
Showing posts with label Heart Out. Show all posts
DG

SS – Sariling Sikap. Ito ang linggwahe ng mga martyr J

Maganda naman ang “sariling sikap”. Ibig sabihin nito kayang kaya mong gawin ang mga bagay bagay kahit ikaw lang. Hindi mo na kailangan ng tulong ng iba. Hindi mo na kailangang makiusap pa at ibaba ang dangal mo para lang humingi ng konting tulong. Ikaw na lang ang gagawa. Ikaw na lang ang magdudusa. Yan ang sariling sikap. Sa ibang salita, martyr J

Hindi naman siguro kasalanan kung ipanganak kang martyr di ba? Minsan gusto mong magbago, pero ang hirap eh. Kahit pilitin mo, kung talagang ayaw mong makaabala ng ibang tao, ganun talaga. So syempre, sariling sikap ang bagsak mo. Kung mahihirapan ka, again, kasalanan mo yun. Choice mo naman maging martyr eh.

Tulad ng mga ganitong pagkakataon na kailangan mo ng ‘encouragement’. Walang kaibigang pwedeng magbigay kasi lahat sila ‘busy’. Pero ang mas masakit, yung hihilingin din yun mula sa’yo. Kaya no choice ka kundi kalimutan ang sarili mo at magparaya para sa kanila. Mahirap ngumiti pero pipilitin mo kasi kailangan ng iba. Mahirap magsabi ng “Kaya mo yan!” dahil ikaw mismo kailangan mo yun. Pero pipilitin mong sabihin. Magbubulag-bulagan ka sa sarili mong pangangailangan. Martyr di ba? How pathetic. Haha

Kaya kung mapapagod ka, well, pagtiisan mo ang sakit ng pagod. Ginusto mo yan eh. Kung walang mangamusta man lang sayo, eh ano naman? Kailangan ba may makekealam sayo katulad ng pangengealam mo sa iba? Hindi naman eh.  :D

Ginusto mong magpaka-martyr para sa iba. Hindi nila yan hiniling sayo. Kung nasasaktan ka, eh ano pang silbi ng ‘sariling sikap’ mo? Tatlong tapik lang sa balikat, pwede na. Wala eh, sa mga ganitong panahon, sarili mo lang ang maaasahan mo (syempre liban dun si God). Buti nga andiyan pa Siya eh. At sigurado kang hindi ka Niya iiwan J

So pa’no, itaas mo na ang kanang kamay mo ilapat mo ng tatlong beses sa kaliwang balikat mo. Ngumiti ka at sabihin mong “Kahit wala sila, kaya ko to!”

Tuloy ang laban. Walang sukuan. Gamitin ang pusong palaban! J




DG




"Wear your heart on your sleeve."

Does this mean I have to cut my chest and pull off my heart and put it on my sleeves?
Na-ah. That's too morbid my friend.

It simply means, be real. Kung anong nasa puso mo, ilabas mo. Wag mong itago. Wear your heart on your sleeve.

As I do the blogging one more time, I planned to hide my heart again inside my chest. You know, yung walang makakaalam, walang makakakita, walang makakarining.

I tried. But, I failed.

It’s not that easy you know. I guess I’m really wearing it on my sleeve and getting it back in my chest is a struggle for a lifetime. It finds its way out.

I stopped blogging and bid goodbye to my dear friend Journo because I realized I’ve been so emotional and cranky. But at one corner, I realized that it is the language of my soul. And it will always be. I write to pour out. And I do it in a not-so-direct way, and that is why I guess, I sound so emotional and accused for being melodramatic.

Again, I am wearing my heart on my sleeve. And I believe, we all do. It’s just that we have different styles. Mine is just a little bit rude and obscure, but at the end of the day, it is still my heart.

Just in case you came here and you don’t like what you’re reading, feel free to click ‘Alt-F4’ or change the URL above. And I say this with all humility and apologetic voice.


In this cave of mine, in this tiny part of the cyber world, I only write to express and not to impress. So please, bear with me.